قدیما بعد هر مسافرت و مهمونی همیشه مامان میگفت هیچ جا خونه آدم نمیشه …بگذریم که آی لجم در میومد…

فعلن مجازن میگم هیچ جا خونه آدم نمیشه …نه واسه اینکه مثلن دلم نمیخواد جای دیگه بنویسم …ولی مثلن نمیشه وسط هاگیر واگیر بیانیه و این همه جریان و اینا من بیام غر بزنم که فامیل عزیز …دوست عزیز …همه عزیزان …محض اون خدایی که  قبول دارین قبل از اینکه تلفن راه دور بزنید به یه ور دیگه کره خاکی اون ساعت رو یه نگاه بکنین یه محاسبه انجام بدین که اون بدبختا ساعتشون چنده ؟ که آدما زهره ترک نشن نصفه شب …از خواب دو هزار متر نپرن بعد اصلن دهنشون باز نشه وقت حرف زدن ، بعد به شما بربخوره که این همه از ایران بهش زنگ زدیم شعور اجتماعی نداره یا تحویل نمیگیره یا خودشو میگره  یا فلان دماغ شده یا هر چی …بعد نفر بغل دستیت میگه خوب گوشی رو بر نمیداشتی خوووووب …راه حل جان … بابا وقتی این هار هار تلفن میره بالا و تو سه متر از خواب میپری مطمئن باش مغزت اینقدر کامل کار نمیکنه که بفهمی چی کار داری میکنی ! همین که مثلن کنترل کردی نرفتی رو کانال بد و بیراه گفتن ایول داره …بعد هم که وقتی پاشدی دیگه برمیداری اون صاب مرده رو دیگه!
بعد از همه بدتر اینه که وقتی ساعت ناجور این تلفنه زنگ میخوره من نمیدونم آدم چرا دلشوره میگیره …من آدم نشدم بعد این چند سال با اینکه  میدونم بعضی تلفن کننده ها محاسبه ساعت و اینا ندارن …انسان خر که شاخ و دم نداره (توهین نشه – خودمو میگم با این مدل دلشوره های بی خودیم ! )
بعد من الان یه عالمه صحبت دیگه دارم که اینجا هم نوشتنم نمیاد …زندگیه داریم ؟