درود خدای فراسوی درد و رنج به شما.
به نظرم شما ادبیات شکسته به کار می برید
سخن های غربی به حد ملال آور می گویید
به خود بازگردیم، به خویشن. به سنن به آداب خود.
می خواهید بنده به جای جمله بالا صد جمله بسیار از تاریخ خودمان و از بزرگان خودمان بگویم و شما تعجب کنید؟
به تاریخ ایران بازگردیم.

جهانی شدن و غربی شدن یعنی به تمام معنا فرهنگ خود را از دست دادن، نمی دانم شما دهنوز به عمق جاجعه پی نبردید، شاید در آن تعقل نکردید و شاید هم تعقل کردید و آن را پسندیدید.
می خواهم بگویم می شود با کارهایی آسان از همین جا تغییراتی اساسی بوجود آورد. بدون کمک وزارت ارشاد! بدون کمک سپاه! بدون کمک رهبر! می شود. ما می توانیم ملتی بسازیم که این بار اما به جای تقلید و جای به باد سپردن فرهنگی محافظی سنگی شویم از آن، هر چند در جامعه ای فقیر و کوچک باشیم.. اما می توانیم شرفی نشان دهیم. عزتی.

بدرود و گاه نیک