روزهای خوشحالی نیست. همه چیز خوب است و آسمان آبی و هوا بهاری. ولی رد پایی از خوشحالی نیست! شده ام مثل پطرس احمق (!) و روبرویم یک سد است و البته نه یک سوراخ…با صدها سوراخ…و من فقط ده انگشت دارم! دستم را بکشم بیرون همه جا را آب برمیدارد! دستم را نگه دارم باز هم بالاخره آب همه جا را میبرد…گیریم چند دقیقه ای دیرتر!

این چند خط را نوشتم که بگویم زنده ام! هنوز دوستانی هستند که گاهی یادم میکنند که شرمنده رویشانم! حتمن سر فرصت جواب ایمیلها را خواهم داد!

گویند اکشن پلن بگذارید اگر میخواهید یک کار انجام دهید! اکشن پلن من اینست که بیایم هفته ای یک پست پیزوری اینجا بگذارم و بگویم من هنوز هم نفس میکشم! باشد که دلم خوش شود غیر از کار و کار و کار از کله صبح تا ده شب یک فعالیت غیر کاری هم میکنم مثلن !!!! حالا ببینم و تعریف کنم ! فعلن که شده ام یک موجود تک بعدی مزخرف ورکوهولیک !

پوست انداختم این یکی دو سال . شدم یک آدم نو و متفاوت و باید از اول خود شناسی کنم ! گاهی باورم نمیشود چقدر متفاوت است  این آدم با آدم قبل. بیخود گفته اند آدمها عوض نمیشوند! من عوض شده ام و خودم این را به وضوح میبینم. حالا گیریم که این عوض شدن در راستای ناگزیرها و اتفاقات زندگی بوده! تنها چیزی که در من ثابت مانده یا بهتر است بگویم لااقل هنوز یکسان مانده اینست که  هنوز دلخوری در دلم طولانی نمیماند! هنوز معتقدم زندگی کوتاهتر از این حرفهاست که آدم دلخور باقی بماند! ولی چه فایده! وقتی آدمهای اطراف آدم این شکلی فکر نکنند. ناگزیر این بهترین خصیصه یک آدم نمیتواند باشد. چون اکثر موارد حسرت دوباره درست کردن و جمع کردن آبهای ریخته به دل آدم میماند!

مدتهاست پر شده ام از بی اعتمادی و حساسیتهای تازه! تند تند دلخور شدنهایم اذیتم میکنند گیریم که دیری نپایند. دیگر دنیا را به زیبایی قدیمم نمیبینم و لابد این خصیصه سن و سال است!

اعتراف میکنم من همیشه شاد قدیم مدتهای مدیدیست از ته دل شاد نبوده ! این غصه دارترین تغییرم بوده! و قصد دارم تا میتوانم مبارزه کنم و بشوم همان آدم سابق. من همیشه به صورت تلخی ها و مشکلات خندیده ام و باید یادم بیایید این دوباره خندیدنها ! از ته دل خندیدنها! باید یادم بیاید به سخره گرفتن تلخیها و از ته ته دل شاد بودنها! فقط مشکل اینجاست که نمیدانم این هم تغییر سن و سال است یا میشود یک جوری رفع و رجوعش کرد!

اینها را نوشتم یادم بماند تغییرات را در آستانه یک نو شدن تازه! و اینکه وجدانم را آسوده کنم از اینکه لااقل اسم بهار را اینجا آورده ام حتی اگر هنوز خانه شکل بهار ندارد! دروغ چرا….سبزه ای دارم و رفته ام تا توانسته ام گل خریده ام که باور کنم بهار پایش را از پشت در خانه تو خواهد گذاشت!  پس فردا شب که  بهار برسد و در بزند آماده ترم. دلم شادی میخواهد. دلم دل خوش میخواهد. ای بهار …مثل همیشه برایم تازه شدن بیاور…برایم دل خوش بیاور ….   برای همه دل خوش بیاور…

نوروزتان پیروز و هر روزتان شاد. شاد شاد….

سالی پر بار در پیش رو داشته باشید.

پ.ن. پررنگ ترین خاطره سالی که گذشت سفر کوتاه اخیرم بود که نازنین دوستی از همین دنیای مجازی آنقدر رنگ و بوی زیبا به آن بخشید که تا عمر دارم از بهترینهای عمرم خواهد بود. متاسفانه فرصتی نشد بیایم از آن خنده های شادمانه که چند سالی بود فراموشم شده بود بنویسم. ولی این تجربه برای من تاییدی بود بر اینکه اولین قضاوت در مورد آدمها معمولن درست ترین است. مرجان نازنین ….ممنون برای همه اوقات خوشی که برایم تدارک دیدی. برایت بهترینها را آرزو دارم.

یا شاید باز هم اضافه کنم به لیستهای انتظارم که یکی از این روزها یکی دیگر بیاید بردارد بنویسد که چطور لایه لایه آقای چان ووک پارک از درون انسان لایه برداری میکند و بعد بدون هیچ حفاظی روبرویت میکند با تاریکیهای اعماق وجودیشان؟ بنویسد از اینکه میمانی بهت زده که لذت انتقام را بخواهی یا زوال در یک زندگی قانونمند که در آن بی شک باید پی تلخی تماشای بی عدالتی های ناچار گونه اش را بر تن بمالی! در این دنیای تاریک بی رنگ واقعی تر از واقعی…در دنیای بی طعم که لذت همراهی در آن  مفهومش را از دست داده  و تنها دلیل زنده بودن – تنها دلیل بودن – در آن تماشای زجر آدمیان دیگر است! دنیایی که در آن حتی سبز هم بی طراوت است!

راستش بهتر است از هیچ جا شروع نکنم…اصلن نگویم و فقط پیشنهاد کنم اگر اعصابش را دارید بنشینید و این روایت متفاوت از انتقام را ببینید!  فقط یک چیز را بگویم که تجربه زندگی در این دنیای تاریک بی رنگمایه -حالا گیریم  که گاهی هالوسینیشن رنگ به سخره میگیردمان – به من یکی یاد داده دانستن با درد ابدی همراه است! آخ باز رسیدم به این حقیقت تلخ تلخ تلخ که ندانی شادان تری!

آقای هازاناویسیوس (حالا دارم با همه تلاش سعی میکنم اسم ایشان را به فارسی بنویسم)  گفتند گذشته هنوز آنقدر بزرگ است که میتوان در سال ۲۰۱۲ بیننده را یک ساعت و نیم میخکوب پای یک فیلم صامت نشاند!  قاب دست ساز پرکار ضروری نیست. باید آنرا همانطور که هست جلوی چشم گذاشت. گذشته خودش حرف میزند. ولی در آخر معترف میشوند از حرکت رو به جلو نباید غافل شد. چون گذشته به خودی خود رو به فناست.

و در آخر هر دو بر درد صاحبان گذشته اذعان دارند! گیریم که بالاخره صاحبان گذشته انکار آن را به کناری بگذارند و حتی بعضن به اجبار همراه آینده شوند!

لابد یکی از این روزها یکی میآید و هر دو دیدگاه را در مورد بزرگداشت گذشته مقایسه میکند و میگوید که کدامشان راست تر گفته اند! تا آن موقع من میگویم مهم اینست که گذشته یک جوری دست در آینده داشته  و دارد و خواهد داشت! حالا گیریم یک وقتی یک آدمی تصمیم بگیرد گذشته را بسوزاند و محو کند و نابود کند! گذشته حتی اگر بسوزد باز انرژی میشود! لازم نیست که بگویم انرژی هم هنوز وجود دارد و نمیتوان منکر وجودش شد!

راستش را بگویم  اولین اسکاریست که گیر کرده دلم پیش هر دو فیلم. آقای اسکورسیزی که جای خود را دارند! ولی خب نشستن و پلک نزدن پای یک فیلم صامت را هم نمیتوان به راحتی از کنارش گذشت! و لابد باید دست از تعصب بابت آرزوی برنده شدن آقای اسکورسیزی بردارم و اعتراف کنم مهم  نیست چه کسی برنده باشد ! مهمتر اینست که امسال دو شاهکار را به تماشا نشستیم ….

**** از اینجای این نوشته ممکن است قسمتهایی از داستان دو فیلم را آشکار کند. چنانچه فیلمها را ندیده اید و مایل نیستید که داستان را پیش از دیدن بدانید شاید بهتر باشد این قسمت نوشته را نخوانید.

از کل مبحث برگشت به دوران  گذشته و ادای احترام به عصر آغازین هنر هفتم که محور اصلی هر دو فیلم بود که بگذرم اولین چیزی که به نظرم آمد المانهای بسیار شبیه علیرغم تکنیک کاملن متفاوت بین  این دو فیلم بود! مثلن …مثلن همین آدم ناجی گذشته! حالا گیریم که یکی راست و مستقیم گفت و ما شنفتیم  که هر آدمی دلیلی بر وجودش است! آن دیگر  این را بدون گفتن ثابت کرد! باور به اینکه تصادف باعث اتفاق فعلی گشته ؛ ولی در عمل جبر است که در حال القای خود بر آدمیان است!

هیوگو جوان دست بر قضا صاحب آدم کوکی شده و اذعان دارد که هنوز نمیفهمد چرا پدر را از دست داده است.  در حالی که با زندگی دست و پنجه نرم میکند و برای این دنیای بی رحم خیلی کوچک است ولی همه امیدش تعمیر آدم کوکی و کشف رازیست که از پدرش بر جا مانده. هر شب در خلوت خود از بالای ساعت به دور دستها خیره میشود و میخواهد بداند راز وجودیش چیست!

دخترکی که کسی او را نمیشناسد و او هم یک هیچ کس در این دنیای نه چندان مهربان است  که با یک تصادف پایش به دنیای سینما باز میشود! و مهم این است که آن لحظه …آن لحظه خاص باید دفترچه به زمین  افتد  تا بهانه ای شود که جرج ولنتاین خال گوشه لب را به او اهدا کند و او یک اکترس متمایز شود برای همیشه!

در هر دو فیلم آتش نقش مهمی بازی میکند! پسرک  پدرش را در آتش  سوزی از دست داده! تمامی فیلمهای جرج ملیس در آتش ذوب شده اند و جرج ولنتاین خودش همه فیلمهایش را به آتش کشیده . آتش نفرت از فراموشی باعث شده که هر د و “جرج “با همه قوا منکر وجود گذشته شوند و مانع از ورود آینده به دنیایشان شوند! هر دو فیلم به تلخی روزگار و البته عبور هنر هفتم از سراشیب البته یکی جنگ و دیگری رکود بزرگ اشاره داشتند. در هر دو یک کاراکتر زن ناجی خودنمایی میکرد که هر دو از نقش خود در رقم زدن آینده مطمئن نبودند. حتی وجود یک سگ در هر دوی این فیلمها مشترک است!

یکی از این روزها باید یک یک نفر بیاید و بنویسد از شباهتها و تفاوتهای این دو و نشانه شکافی کند حتمن….باز تا آن موقع  به نظر من  تنها تفاوت این دو فیلم و این دودنیا یکی همان ساخت قاب برای گذشته بود و تفاوت دیگر این بود که تاکید گذر بی رحم زمان با دو شیوه متفاوت اعلام گشته بود. در هیوگو هیولا ساعتی که پسرک مسئول تنظیم  آن بود این حس را هر لحظه و مستقیم القا میکرد و در آرتیست همینکه میدانی نشسته ایم و داریم به  سینمای مورد ستایش پدرانمان نگاه میکنیم گذر زمان را غیر مستقیم معترف میشویم! ولی به گمانم  ساعت بزرگ و همراهیش با سینمای سه بعدی امروزی این حس  بولدتر و بی رحمتر القا میشد!

باشد که اگر ندیده اید تا ۲۷ فوریه ببینید و لذت ببرید!

۲٫ یک گوشه ای پیدا کرده ام که دائم سرم را تویش بکنم و یک چیزهایی بنویسم. حس بدی نیست. چه کسی فکر  میکرد بعد از برخورد مالیخولیا  آدم باز شانس زنده ماندن پیدا کند ! حالا گیریم با تعداد کمتر و یک سری قوانین متفاوت! مهم اینست که از فاجعه جان سالم به در بردیم و شدیم سوروایور ! حالا داریم سعی میکنیم یک گروه اجتماعی دیگر تشکیل دهیم! حس جالبیست! اسمش را بگذاریم دل خوشی های کوچک بعد از فاجعه!

۳٫ از هر دری سخنی شد ! گفتم سوروایور یادم افتاد بگویم کتاب آکواریومهای پیونگ یانگ را برای خواندن توصیه میکنم ! راستش گفتنی در خصوصش بسیار است. به خصوص اگر پای بحث چپ و راست و غیره و ذلک بیفتیم که خوشبختانه یا متاسفانه به دلایل واضحی احساس راحتی نمیکنم که آن بحث را اینجا پیش بکشم ! کتاب در مورد یکی از معدود نجات یافتگان از اردوگاههای کار اجباری در کره شمالیست . آنچه از دید او به عنوان یک کودک و بعد ها جوان و مرد رخ داد و چگونگی نجات یافتنش. آخ از رژه دائم  شبیه سازی های ذهنی حین خواندن این کتاب از مبتلایان کیش شخصیت و بر در و دیوار زدنهای رسانه ای !! شاید یک وقتی بیشتر نوشتم از این. احتمالن در همان جزیره سوروایورهای برخورد ملانکولیا!

پل میشل فوکو
۱۹۲۶-۸۳

۲٫ یک لحظه هایی در زندگی هست که موسیقی دیگر آرامت که نمیکند هیچ خود باعث درد مطلق میشود! موسیقی میشود عین یک چاقوی کند (به ضم ک ) که برروی اعصاب کشیده میشود. یکی یکی نروها را با  درد زیاد و کش آمدن قطع میکند! یک کرختی بدی آدم را میگیرد. مغز میدود لابلای همه خاطرات بیخود و زشت و همه حس خوش چند لحظه پیشت منقص میشود و با ناخوشی عوض میشود! سر شب داشتم “دنس می تو د اند او لاو ” میشنیدم و میدیدم و فکر میکردم که چقدر دلم میخواهد آقای کوهن نازنین قبل از آنکه حسرت به دل بشویم به شهر ما بیاید دوباره. که من این دفعه حتی اکر تنها باشم بروم و اصلن آن صورتش را ببوسم و که اصلن ایشان آن کلاهش را ببخشد به من بسکه  بفهمد چقدر دلم با خواندنش غنج میزند! بعد بیایم به عالم و آدم پزش را بدهم! بعد فکر کنید یک دفعه این مود لاقید خوشحال عوض شود طوری که حتی با موسیقی کیتارو هم اعصاب یکی یکی گیر چاقوی کند بیفتند! حال بدیست! حال خیلی بدیست! موسیقی بشود چاقوی کند فاتحه روح و روان آدمی خوانده است! باید دیده باشید که بدانید چه میگویم. هر چند من میگویم نصیب گرگ بیابان هم نشود این حال! ولی ادم است دیگر…نصیبش میشود!

۳٫ خیلی سخت است که نتوانی کاری کنی و باز خودت را مسئول جلوگیری از بدبختی ها و قهقرا رفتن  یک نفر بدانی ! این را برای ثبت نوشتم…میترسم…از روزهای آتی میترسم بی آنکه بتوانم کاری بکنم! کاش ترسم بی مورد باشد و بی جهت و فقط در راستای این پی ام اس لعنتی باشد! کاش همه چیز بهتر از آنی باشد که من فکر میکنم و تصور میکنم! کاش یکهو یک تحولی رخ بدهد! اصلن معجزه! چه خوب و خوشحالند آنها که به معجزه اعتقاد دارند! و عجب آنکه اگر معجزه ای بود من این معجزه را برای خودم نمیخواستم! به چنین عرفانی رسیده ام…ماهی بنما در این غبارش!