که خودش میداند که بقیه دارند آب در هاون میکوبند  و نفس شهید میکنند. بعد هی یاد خودش میاقتد که برای ملت منبر میرفته ! اصلن خنده دار است که هنوز هم پابدهد

به سبک عاقل نمایان کمابیش با کمال پررویی منبر میرود ولی خودش به حرفهای خودش ایمان ندارد. بعد یک حس پر و پیمان ژاژ خوایی میگیردش چون وقتی خودش ایمان ندارد

به وضوح میداند که حرفش به هیچ جا حساب نمیشود.

آدم است دیگر…شاید مثل بنجامین باتن سیر برعکس  طی کند …

خواهرک زده پایش را شکسته…پای تلفن سر میز ناهار میشنوم ازش جلوی همه
سعی میکنم کنترل کنم جریان را …با ضرب دیدگی ختم میکنم…بابا با اشک از سر میز میرود و
مامان باز بغضش میشکند…ماسک همیشگی را میزنم…همیشه قویترین بوده ام حتی اگر به قیمت بد خلقی یا بی احساسی تمام شود!

اشکهایم مدتهاست روی هم جمع شده…به هزار و یک دلیل
امان از وقت شکستن

پی . اس
یادم باشد در این دنیای بی رحم درندشت هنوز دستهای بی منتی که قطعات شکسته را به دستت  بدهند و بی سؤال آب بگیرند خون از زخمت بشویی هستند!
بودنم و طاقت آوردنم را مرهون همینهایم …

زاهد بودم ، ترانه گویم کردی

سر حلفه بزم و باده جویم کردی

خب لابد بهانه غرهایم تکمیل میشود بعدش….

حالا فکرش را نمیکنم…باشد برای بعد…باشد هر وقت وقتش شد….

به مامان میگویم اگر بچه قرار است مثل من باشد چرا آدمها بچه میخواهند؟

ظاهرن توضیحم در این خصوص  مقبول افتاده…دست از گیر دادن به کل کشیده طفلک…لااقل اینش خوب است!

چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

فرودآ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو
سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت ما را
ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی
من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم

کل اجرا محشر است . از تنها دلایلی که ستار را گاهی دوست میدارم این آواز است . مهستیش هم فوق عالی است.

رقتم عروسی آقای همکار … بدون کوچکترین حس و حال عروسی …خدا خیر دهد نوشیدنی را…لااقل بعدش توانستم برای دو تا عکس گروهی لبخندی بزنم…
امروز بابا میگفت ۵۰ روزه اینجاییم…دلم آمد پایین …چیزی نمانده رفتنشان…اگر بروند….وقتی بروند…درسته خیلی اذیتشون کردم…ولی فکر کنم اگر نبودند میمردم …

لابد پیر شده ام دیگر که از این هم پیشی وار بالا پایین پریدن افتاده ام و تلخ شده ام…
حالا هی بگویید به خودت گیر نده…حالم از حال خودم به هم میخورد …به تنها کسی که میتوانم گیر بدهم خودم است و بس …

داشتم میگفتم…پسر عمه جانی بود (!) با بقیه متفاوت تر …از آنها که در بچگی از سر و کولشان بالا میرفتیم ….انواع بازیهای خنده دارکودکانه را پا به پای ما پایه بود…از آنها که بودنشان خیلی بودن بود….

یک روز آمد خانه ما ….غریب بود آنطور بی خبر آمدنش….بعد یک جوری بوسید و خداحافظی کرد که دلم آمد پایین ….بعد رفت …چند روز بعد یادم نیست از کدام شهر اروپا بود که زنگ زد و به بابا گفت دایی جان اینجایم.

دیدارمان به اینجا…

بعد از آن خاطره شد ….نمیدانم چند سال است ندیدمش ….خاطره شد…دور شد…نبود…(جالب اینکه این پست را درفت کرده بودم باهاش تلفنی حرف زدم…هر وقت حرف میزنیم میگوید  بزرگ شدی دخترک…غریبه شدی …میگویم پیر شدم …بزرگ که گذشت)

این اولین خاطره شدن و محو شدنیست که یادم می آید…بعد از آن  کلی آدم خاطره شدند…ما خاطره شدیم….همیشه از خاطره شدن ترسیدم…از محو شدن …نبودن ….

بدیش این است که از هر چه بدت بیایید سرت میاید…بعد دلت میخواهد یک وقتهایی برای یک کس هایی خاطره نشوی …باشی …وجود داشته باشی ….ولی مهم نیست دلت چه میخواهد …این قانون دنیای ماست…اینطور خاطره نشوی یک طور دردناکتری خاطره میشوی…

پ.ن. این حس را چند روز پیش یک جایی ازش حرف زدم با یک تلخی بدی…انعکاس کلامم را آنجا که گفتم دیدم … فرقی نمیکند…به قول دوستی ما همه عین همیم …دوست داریم بگوییم استثناییم …ولی  نیستیم.

ترس و دوست نداشتن  خاطره شدن هم عمومیست …زار زدن از آن ترس هم عمومیست …ولی از خاطره شدن هم گریزی نیست….

ما میمانیم و تلخی گزنده خاطره شدن….و بعد شاید محو شدن…

پ.ن. چند روزیست هی خبر درگذشتن این و آن شده…شده ام شربت اندر شربت …بعد هی حس نیهلیستی در من غلیان میکند….بعد هی تف می اندازم به این زندگی کلن ….